Όταν κυκλοφόρησε το Κρυφτό το 1995 ήταν ο τρίτος τίτλος που το ΠΕΝΤΑΝΔΡΟΝ επιμελήθηκε και εξέδωσε, είχαν ήδη προηγηθεί τα Ποιητικά Ξόρκια το 1992 του Θέσκελου και το Σ.Ο.Τ.Η. του 1982 και τα ποιήματα των Μ. Μεταξά και Σ. Μεγαρίτη.
Σήμερα 40 χρόνια από τότε περισσότεροι από 150 τίτλοι αριθμούνται στον κατάλογο των εκδόσεών του.
Το Κρυφτό όμως, αυτή η αντιμυθιστορία του Ηλία Κατή, αυτό το φιλοσοφικό παραμύθι που εκτυλίσσεται σε 7 κεφάλαια, πραγματεύεται τον εσωτερικό διάλογο του με τις προσωπικότητες που θαρρείς πως επηρέασαν οι καλύτερα καθόρισαν τον λόγο και τον σκοπό του παραμυθιού του, μεταξύ άλλων ο Δαρβίνος, ο Νεύτωνας, ο Δημόκριτος, ο Ντιράκ, ο Μάξγουελ, ο Διογένης, ο Γιουνγκ, η Ρόζα, ο Άρης, ο Λακάν, ο Τσε, η Ζαν Νταρκ, ο Σπάρτακος, ο Χολμς, ο κόμης του Σεν Ζερμαίν, ο Έσδρα, ο Πλάτωνας, ο Ηράκλειτος, ο Σαρτρ.
Όλοι συμμετέχουν σε μία αφηρημένη συζήτηση σε τακτές χρονικές περιόδους, σε έναν κόσμο συμπαντικό, επιστημονικό, φιλοσοφικό, ποιητικό και συνάμα περιορισμένο στα γεωγραφικά όρια της προσφυγικής γειτονιάς του συγγραφέα, τον Ταύρο.
Μα οι οικουμενικές αυτές προσωπικότητες συμμετέχουν σαν πρόσφυγες στο παραμύθι του, συνομιλούν με το κενό, αντλούν ιδέες από το υπερφυσικό και την τεχνολογία, το μυστικό κόσμο του χρόνου προβλέποντας στην υποδούλωση της νεότητας στον ψυχρό κόσμο των οθονών και αναθεματίζοντας τη ζωή αφού όπως δραματικά ο συγγραφέας μονολογεί: “Αχ! Τα γεράματα είναι γεράματα. Μια ζωή είμαστε μελλοθάνατοι, τώρα θα λιγοψυχήσουμε;”
Στις επτά αντιμυθιστορίες του, η πνοή και ο καρδιακός παλμός του υπερβαίνει με άλματα ή με σάλτο, τα ηλικιακά εμπόδια που ο χρόνος είτε από τη προηγούμενη ζωή στην ενδομήτρια, είτε στα παιδικά χρόνια και στην εφηβεία αμέσως μετά, και κατόπιν από την νεότητα, στην ωριμότητα και τέλος στην τρίτη ηλικία, συνεχώς τού θέτει.
Ο αναγνώστης που δεν θα παραξενευτεί ίσως γελάσει, όμως η ειρωνεία βρίσκεται ακριβώς εκεί ότι δεν θα έχει αντιληφθεί τι του προκάλεσε το γέλιο ή την αδιαφορία.
Αναμφίβολα το ξέρει ο συγγραφέας ότι επανάσταση δεν θα γίνει και ότι και ότι ο νους του δεν θα βαρεθεί αφού σωστά από τότε επισημαίνει ότι «…η ζωή μας διέπεται από τη μαγεία αυτού που λέμε κοινωνικός επαναστατικός τυχοδιωκτισμός, αλλά δεν τολμάμε να το πούμε ακόμα..».
Επωδός όλων των απόψεων που εγκλωβίζονται σε θεωρίες και όρια και πλαίσια είναι η χαρούμενη κατάληξη αυτού του παιδικού φιλοσοφικού παιχνιδιού… φτου ξελευτεριά σε όλους.