Η φράση «Il n’y a plus de beauté que dans la lutte!» (δεν υπάρχει περισσότερη ομορφιά παρά μόνο στον αγώνα), που αποδίδεται στον Filippo Tommaso Marinetti, αποδίδει την έννοια της ουσιαστικής, ανθρωποκεντρικής ομορφιάς που δεν βρίσκεται στην απραξία ή στην εύκολη αποδοχή των δεδομένων, αλλά στη διαρκή πάλη για την αυτοπραγμάτωση, την ελευθερία και την κοινωνική δικαιοσύνη. Κεντρική ιδέα της φράσης είναι ο αγώνας –εσωτερικός ή συλλογικός– ως αναπόσπαστο στοιχείο της ανθρώπινης ύπαρξης ως τη μοναδική ατραπό μέσα από την οποία το πνεύμα, η δημιουργικότητα και η δύναμη της ψυχής αναδεικνύονται.
Ως απόφθεγμα η φράση αυτή προτρέπει ένα άτομο να ανατρέψει τη στασιμότητα, να αμφισβητήσει τις ρίζες του εαυτού του, και να βιώσει μια μορφή δημιουργικής έκστασης νέων ιδεών, σχέσεων και στάσης ζωής. Τον προτρέπει να μην υποταχθεί στον εύκολο δρόμο αφού η μάχη αξίζει περισσότερο από την κατάκτηση μιας ανέξοδης νίκης.
Προτρέπει και τους ανθρώπους να ενωθούν και αμφισβητήσουν ανισότητες, καταπιέσεις ή και οικονομικά συμφέροντα. Η ιστορία εξάλλου μας διδάσκει ότι οι μεγάλες κοινωνικές κατακτήσεις –δικαιώματα πολιτών, ισότητα, δημοκρατία– δεν εμφανίζονται χωρίς τους αγώνες των αδικημένων.
Ταυτόχρονα, μας διδάσκει ότι ο σκοπός δεν είναι να αποσιωπηθεί ο πόνος της μάχης, της πάλης, του αγώνα, αλλά να αναδειχθεί ως ο κινητήριος μοχλός για την αντίσταση. Έτσι, ο πόνος μετατρέπεται σε ένα είδος «καλλιτεχνικής» δημιουργίας, όπου η ψυχή εκφράζεται μέσω της συνειδητής απόφασης να μην υποταχθεί.
Εν κατακλείδι, η φράση «Il n’y a plus de beauté que dans la lutte!» μας θυμίζει ότι η ύψιστη ομορφιά της ζωής δεν εντοπίζεται στην απουσία συγκρούσεων στην παθητική αποδοχή, αλλά στην αμφισβήτηση, στην αφύπνιση της συνείδησης και στον αγώνα, στην ίδια τη διαδικασία της πάλης: εκεί όπου η ανθρώπινη θέληση, το θάρρος και η ελπίδα συνυφαίνουν ένα αληθινό και διαρκές έργο πρωτοπορίας και ελευθερίας.
