Για τον Παναγή Μπατιστάτο που στα 23 του άφησε τον μάταιο κόσμο μας γνωρίζουμε ελάχιστα. Ξέρουμε ότι γεννήθηκε στην Αθήνα το 1900 και σπούδασε νομικά και ότι πέθανε επίσης στην Αθήνα. Το πρώτο του διήγημα δημοσιεύθηκε το 1916 στο περιοδικό Έλλην. Το διήγημά του «Η αρρώστεια και ο θάνατος της Ζήνας», που αφηγείται την οδυνηρή εμπειρία του θανάτου της τρίχρονης αδελφής του, συμπεριλήφθηκε στην ανθολογία Οι νέοι διηγηματογράφοι του Α. Δ. Παπαδήμα (1923). Στην σελίδα 156 της Ανθολογίας του Παπαδήμα διαβάζουμε ότι: «ενώ γινόταν η στοιχειοθέτηση του διηγήματος αυτού, μας αναγγέλθηκε ο θάνατος του συγγραφέα του. Ο Mπατιστάτος ήτανε μόλις 24 χρονών. Από το παραπάνω διήγημα, που είναι αληθινό αριστούργημα, συμπεραίνει κανείς τι έργο θάδινε, αν ο πρόωρος θάνατος δεν ανέκοβε την εξέλιξη του».
Επίσης στο αρχείο Καβάφη1 υπάρχει χειρόγραφη επιστολή του Παναγή Μπατιστάτου προς τον Καβάφη, με την οποία εκφράζει τον θαυμασμό του για το έργο του ποιητή και ζητά την αποστολή έργων και φωτογραφίας του. Η επιστολή είναι γραμμένη σε επιστολόχαρτο του Υπουργείου των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας Εκπαιδεύσεως και συνοδεύεται από επισκεπτήριο του Μπατιστάτου. Ο Μπατιστάτος δηλώνει τη στήριξή του προς τον Καβάφη, αναφερόμενος στις επιθέσεις που έχει δεχτεί ο ποιητής από τους Γιώργο Βρισιμιτζάκη, Μιχάλη Περίδη και Ροβέρτο Κάμπο.
Διαβαζοντας την επιστολή αυτή που φέρει ημερομηνία Νοέμβριος του 1918 κατανοούμε πως αντιλαμβάνονταν τα λογοτεχνικά πράγματα αυτός ο νέος των μόλις 18 χρόνων.
Πηγές: 1(https://cavafy.onassis.org/el/creator/batistatos-panagis-el/
Ο πρωτοπρόσωπος αφηγητής περιγράφει, στιγμή προς στιγμή, την οδυνηρή εμπειρία της αρρώστιας και του θανάτου από διφθερίτιδα της μόλις τρίχρονης αδελφής του Ζήνας. Η αφήγηση της ιστορίας γίνεται χρόνια μετά από το θάνατο του μικρού κοριτσιού, αλλά η μεγάλη συναισθηματική ένταση του αφηγητή, η λεπτομερής περιγραφή της πορείας του αγαπημένου μικρού παιδιού προς το θάνατο, η ακριβής απόδοση των σκέψεων του αφηγητή για το θάνατο και η έλλειψη της μεταφυσικής πίστης στη μεταθανάτια ζωή κάνουν βαθιά συγκινητικό αυτό το καθαρά ελεγειακό διήγημα. Σε σχέση με το θέμα του διηγήματος είναι τραγική ειρωνεία ότι ο συγγραφέας πέθανε σε ηλικία 24 ετών, όταν ετοιμαζόταν η ανθολογία. Η εκτίμηση του Παπαδήμα ότι το διήγημα είναι «αληθινό αριστούργημα» (σ. 156) είναι υπερβολική, η κρίση του όμως ότι ο Μπατιστάτος θα μπορούσε να δώσει αξιόλογο έργο αναμφίβολα ευσταθεί [βλ. για το διήγημα στον Μπαλούμη, ό.π., σ. 217-218].