«Νομίζω πως η ζωή είναι μία πολύ θλιβερή φάρσα. Γιατί έχουμε μέσα μας -χωρίς να μπορούμε να ξέρουμε πώς, γιατί κι
από πού- την ανάγκη να εξαπατούμε αδιάκοπα τον εαυτό μας, δημιουργώντας μία πραγματικότητα (μία για τον καθέναν και
ποτέ την ίδια για όλους) που κάθε τόσο αποδεικνύεται ότι είναι μάταιη και φανταστική».Ο Λουίτζι Πιραντέλο δραματουργός, μυθιστοριογράφος και δοκιμιογράφος πεζογράφος και ο σημαντικότερος σύγχρονος Ιταλός θεατρικός συγγραφέας. Σπούδασε νομικά, φιλολογία και γλωσσολογία και δίδαξε ως καθηγητής ιταλικής φιλολογίας στο ανώτατο ινστιτούτο της ιταλικής πρωτεύουσας. Ο ίδιος, ισχυριζόταν ότι είναι ελληνικής καταγωγής και ότι το επίθετό του είναι παραφθορά του ελληνικού Πυράγγελος.
Ο Πιραντέλο ως γέννημα θρέμμα της Μεσογείου (γεννήθηκε στο αρχαίο Ακράγαντα σημερινό Αγκριτζέντο στο της Σικελίας το 1867 και εκεί πέθανε και τάφηκε το 1936) επηρεάστηε από δύο διαφορετικές κουλτούρες εκείνη του Ισλάμ αλλά και της βόρειας Ευρώπης. Το Αγκριτζέντο είναι γεωγραφικά πιο νότια από την Τύνιδα, με έντονη την επίδραση του Ισλάμ και περισσότερο αραβικό παρά ευρωπαϊκό χαρακτήρα. Στη μικρή αυτή πόλη ζει τη νεότητα του με πάθος και ένταση. Στη Βόρεια Ευρώπη, στη Βόννη, σπουδάζει και κει η φαντασία του αιχμαλωτίζεται από τα μεγάλα κινήματα ιδεών και τέχνης της Αυστρίας και της Γερμανίας.
Φορέας αυτών των δύο διαφορετικών πολιτισμικών ρευμάτων επιχειρεί να τις συνενώσει σε ένα ενιαίο σύνολο. Αυτός που σκηνοθετεί τα θεατρικά του έργα πρέπει να σέβεται και τις δύο εξίσου. Αν επιλέξεις τη μία, βλάπτεις την άλλη. Αν σκεφθεί κάποιος τον Πιραντέλο ως ένα λαμπερό Σιτσιλιάνο θεατρικό συγγραφέα, τον αδικεί, γιατί είναι ταυτόχρονα και ένας καταπληκτικός Βορειοευρωπαίος στοχαστής. Συνεργάστηκε με πολλά λογοτεχνικά περιοδικά. δημοσιεύοντας ποιήματα και πεζογραφήματά του. Η πρώτη του ποιητική συλλογή εκδόθηκε το 1899.
Η οικονομική καταστροφή του πατέρα του όμως, το 1903, τον ανάγκασε να αποδυθεί σε σκληρό αγώνα επιβίωσης ο οποίος τον έφερε στα πρόθυρα της αυτοκτονίας.
Μέσα σ’ αυτή την ατμόσφαιρα έγραψε το κυριότερο μυθιστόρημά του, «Ο μακαρίτης Ματία Πασκάλ» (1904), που η απήχησή του τον επέβαλε σαν πεζογράφο. Ακολούθησαν τα έργα «Οι γέροι και οι νέοι» (1909), «Τερτσέτι» (1912), «Η τράπουλα» (1915), κ.ά.
Εκείνο όμως που έμελλε να τον κάνει διάσημο σε όλο τον κόσμο ήταν το θεατρικό του έργο, το πρώτο μέρος του οποίου συνέθεσε και πάλι σε μια οδυνηρή εποχή γι’ αυτόν, εξαιτίας του θανάτου της μητέρας του και της διανοητικής αρρώστιας της γυναίκας του.
Τα κυριότερα θεατρικά έργα του είναι: «Έτσι είναι (αν έτσι νομίζετε)», 1917, «Η ηδονή της τιμιότητας», 1917, «Όλα σε καλό», 1920, «Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα», 1921, «Να ντύσουμε τους γυμνούς», 1922, «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε», 1930, κ.ά. Το 1934 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του. Πέθανε στη Ρώμη, το 1936
